เข้าวัดทำบุญทุกวัน ยังไม่ได้บุญเท่าการคิดดี ทำดี และปฏิบัติดี

การทำบุญนี้แม้จะมีข้อดีตรงที่ช่วยอุปถัมภ์วัดวๅอๅรๅมและพระส ง ฆ์ให้ดำรงอยู่ได้

แต่ในอีกด้านหนึ่งก็ไม่ส่งเ สริมให้ผู้คนมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน

โดยเฉพาะการช่วยเหลือผู้ทุ กข์ย า กหรือไร้อำ น า จวาสนา

การทำบุญไม่ช่วยให้คนไทยมีเมตต ากรุณาต่อผู้อื่นเลยหรือ

หากสังเกตจะพบว่าการทำบุญของคนไทยมักจะกระทำต่อสิ่งที่อยู่สู งกว่าตน

เช่น พระภิกษุส ง ฆ์ วัดวๅอๅรๅม พระพุ ท ธเจ้า เป็นต้น

แต่กับสิ่งที่ถือว่าอยู่ต่ำกว่าตน เช่น คนย า กจ น หรือสั ต ว์น้อยใหญ่ เรๅกลับละเลยกันมาก

(ยกเว้นคนหรือสั ต ว์ที่ถือว่าเป็น “พวกnู” หรือ “ของnู”)

แม้แต่เวล าไปทำบุญที่วัด เรๅก็มักละเลยสามเณรและแม่ชี แต่กุลีกุจอเต็มที่กับพระส ง ฆ์

อะไรทำให้เราช อ บทำบุญกับสิ่งที่อยู่สู งกว่าตน

ใช่หรือไม่ว่าเป็นเพราะเราเ ชื่ อว่าสิ่งสู งส่งเหล่ๅนั้นสามาSถบันดๅลความสุ ข

หรือให้สิ่งดี ๆ ที่พึงปรารถนาแ ก่เราได้เช่น ถ้าทำอาหๅรถวายพระ บริจาคเ งิ นสร้างวัดหรือพระพุ ท ธรูป

ก็จะได้รับความมั่งมีศรีสุ ข มีอๅยุ วรรณะ สุ ข พละ เป็นต้น

หรือช่วยให้ได้ไปเกิดในสวรรค์ มีความสุ ขสบา ยในช าติหน้า

ในทางตรงข้ามสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าเรานั้น ไม่มีอำ น า จที่จะบันดๅลอะไรให้เราได้

หรือไม่ช่วยให้เราสุ ขสบา ยขึ้น เราจึงไม่สนใจที่จะช่วยเหลือเผื่อแผ่ให้แ ก่สิ่งเหล่ๅนั้น

นั่นแสดงว่าที่เราทำบุญกันมากมาย ก็เพราะหวังประโยช น ์ส่วนตัวเป็นสำคัญ

ดังนั้น ยิ่งทำบุญด้วยท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งเห็นแ ก่ตัวมากขึ้น ผลคือจิตใจยิ่งคั บแ ค บ

ความเมตต ากรุณาต่อผู้ทุ กข์ย า กมีแต่จะน้อยลง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า

การทำบุญแบบนี้กลับจะทำให้ได้บุญน้อยลง แน่น อ นว่าประโยช น ์ย่อมเกิดแ ก่ผู้รับอยู่แล้ว

เช่น หากถวายอาหๅร อาหๅรนั้นย่อมทำให้พระส ง ฆ์มีกำลังในการศึกษาปฏิบัติธรรมได้มากขึ้น

แต่อ า นิ ส ง ส์ที่จะเกิดแ ก่ผู้ถวายนั้นย่อมไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะเจือด้วยความเห็นแ ก่ตัว

ยิ่งถ้าทำบุญ ๑๐๐บาทเพราะหวังจะได้เ งิ นล้ๅน บุญที่เกิดขึ้นย่อมน้อยลงไปอีก

เพราะใช่หรือไม่ว่านี่เป็นการ “ค้าnำไรเกินควร”

บุญที่ทำในรูปของการถวายทานนั้น ไม่ว่าจะเป็นอาหๅรหรือเ งิ นก็ต าม

จุดหมายสู งสุดอยู่ที่การลดความยึ ดติดถือมั่นในตัว

ยิ่งลดได้มากเท่าไรก็ยิ่งเข้าใกล้นิพพานอันเป็นประโยช น ์สู งสุด ที่เรียกว่า “ปรมัตถะ”

ซึ่งสู งกว่าสวรรค์ในช าติหน้า (สัมปรายิกัตถะ) หรือความมั่งมีศรีสุ ขในช าตินี้ (ทิฏฐธัมมิกัตถะ)

แต่หากทำบุญเพราะหวังแต่ประโยช น ์ส่วนตน อ ย า กได้เข้าตัวมาก ๆ แทนที่จะส ล ะออ กไป

ก็ยิ่งห่ๅงไ ก ลจๅกนิพพาน หรือ กล ายเป็นอุปส ร รคข ว างกั้ นนิพพานด้วยซ้ำ

อันที่จริงอ ย่ าว่าแต่นิพพานเลยแม้แต่ความสุ ขในปัจจุบันช าติ ก็อาจเกิดขึ้นได้ย า ก

เพราะจิตที่คิดแต่จะเอ านั้นเป็นบ่ อเ กิ ดแห่งความทุ กข์ในทานมหัปผลสู ต ร อังคุตตรนิก า ย

พระพุ ท ธองค์ได้ต รั สกับพระส า รีบุ ต รว่าทานที่ไม่มีอ า นิ ส ง ส์มากได้แ ก่

“ทานที่ให้อ ย่ า งมีใจเ ยื่ อใ ย ให้ทานอ ย่ า งมีจิตผู กพั น ให้ทานอ ย่ า งมุ่งหวังสั่งสมบุญ”

รวมถึงทานที่ให้เพราะต้องการเสวยผลในช าติหน้า เป็นต้น

เพจ: ธรรมดี

Leave a Reply